In het dagelijks taalgebruik worden de woorden emotie en gevoel door elkaar gebruikt. Zelf maak ik onderscheid tussen deze twee.
Een emotie is iets dat ‘stuurvoorrang’ vraagt. Je bloost, je schrikt, je barst in huilen uit, er gebeurt iets, waardoor je alleen nog maar daaraan aandacht kunt geven. Je aandacht voor dat waar je mee bezig was stopt acuut.
Bij een gevoel daarentegen blijft het stromen. Een gevoel van blijdschap, van geluk of van verdriet. We zijn ons ervan bewust, maar het belemmert ons functioneren niet.
Wat is er nu aan de hand bij een emotie. Een gebeurtenis veroorzaakt de emotie, de schrik, de angst, de schaamte, de woede. Meestal wordt er daarbij iets aangeraakt dat eerder heeft plaatsgevonden. Er is een koppeling. Door de emotie te doorvoelen, komen er vast ook beelden van de eerdere gebeurtenis(sen) boven. Door het gevoel daarover toe te laten en te voelen wat je in die situatie anders had willen doen, kan het probleem oplossen. Hoogstwaarschijnlijk is de reactie op een vergelijkbare gebeurtenis in de toekomst dan anders.
Jung noemde een emotie een affect. In het begin van zijn carrière heeft hij hier veel onderzoek naar gedaan, door middel van associatie testen. Hij legde zijn proefpersoon een lijst met woorden voor en vroeg om zo snel mogelijk een associatie op het betreffende woord te geven. Het bleek dat als er een emotionele lading op een woord rustte, de reactietijd veel langer werd. Jung legde uit dat er dan een complex geraakt werd, een onopgelost probleem in de psyche.